Maar de organisatie had plotseling een plekje over op het festival. /D en Arie "Arie van Vliet" van Vliet wilden wel spelen, en in drie dagen tijd konden ze vast wel een paar bandleden vinden en een handjevol liedjes schrijven. Aldus geschiedde: in het voorjaar van 2008 stond een vroege versie van BORING POP op de planken. Zonder Eddy's Chest en met een piepjonge Constante Factor op viool*. Het werd een optreden om snel te vergeten.
Nu, ruim twee jaar later, staan de zaken er heel anders voor. De Constante Factor koopt in de zomer van 2009 een basgitaar, Eddy's Chest wordt in september van dat jaar omarmd, en met zijn vieren nemen de mannen van BORING POP de tijd om liedjes te schrijven en te spelen. Liedjes die op geen enkele manier doen denken aan de liedjes van Yoshimi!**, maar die eenzelfde passie tentoonspreiden. Liedjes die The Kinks en The La's, en dichter bij huis De Artsen en Hallo Venray in herinnering roepen. Maar dan alleen in herinnering. Het zijn liedjes die genoeg hebben aan twee gitaren, een basgitaar, een drumstel en een zanger. Meer biedt BORING POP dan ook niet. Ook live niet, wanneer het viertal de versterkers harder zet en het tempo hoger legt dan bij de eerste demo-opnames. Behalve bij 'Black Lines', want dat nummer is tamelijk snel opgenomen.
* En met Wilco, bekend van de Wilcoborrel, eenmalig op basgitaar.
** /D en Arie "Arie van Vliet" van Vliet spelen niet alleen in BORING POP, maar ook in de begeleidingsband van Yoshimi!, de rammelpopsingersongwriter uit Rotterdam IJsselmonde.
boringpop.com
POLITICS uit Rotterdam heeft zichzelf de stempel post-pop opgedrukt. Officieel gewoon liedjes spelend, maakt Politics een verzameling popmuziek die alle kanten op kan. Ze doorbreken het geijkte stramien met een eigen geluid, onverwachte wendingen en teksten die veel van het geschrevene overtreffen. Voeg een likje poppiness en wat bluegrass harmonieën toe en je komt in de buurt.
Eén reviewer verwoordde het waarschijnlijk het beste toen hij schreef: "Politics speelt een onmogelijke combinatie van de rammelrock van Pavement en de stadionrock van U2, terwijl ze toch altijd als Politics klinken: een gezonde dosis meligheid zonder de diepe shit over het hoofd te zien."
Hun debuut-CD "Hands Off My Riot" uit 2007 oogstte hen, naast een Local Hero plek in Paradiso, de kwalificatie "Ondertopper" in Oor, de noemer "een van de spannenste bands uit de Lage Landen van dit moment" op KindaMuzik en de eervolle vermelding "Best bewaarde geheim van Rotterdam" op 3voor12.
16 oktober 2010 bracht Politics hun tweede cd "Love & Molasses" uit op het Rotterdamse Laterax Recordings, dat eerder werk uitbracht van Doktor Schnitt, Firetime, The Netherlands, Piaz, Nanko, en Koko Cohen. “Love & Molasses” werd wederom geproduceerd door Remko Schouten (Pavement, Coparck, Caesar, Bettie Serveert, Mono) en de band zelf. Op dit album verkent Poltics een hoekigere, meer gelaagde kant van hun pop en een grimmigere kant van hun rock.
Politics heeft circa 80 podia betreden, onder andere in de Melkweg, Paradiso (boven), Paard van Troje, Patronaat, Lantaren/Venster en Bibelot en hebben deze gedeeld met bands als Moss, Balthazar, Alamo Race Track, Bettie Serveert en The Madd. Politics heeft één Subbacultcha achter de rug, één Motorschiff Stubnitz, en drie Live in your Living Rooms.
Politics zijn Griffin Stuip op drums, Sjoerd van Assendelft op bas en Dries van Oosterhout en Jorg Schiffers op gitaren. Zingen doen ze allemaal.
politicstheband.com
